Getuigenis Zuster Stefana

“Vroeger hadden wij daar geen woordenschat voor”

Hard werken en doorgaan: dat was het motto voor heel wat van onze huidige 65-plussers toen ze jonger waren. Veel van hen leerden nooit hun gevoelens te uiten. “Het was niet toegestaan om je emoties te delen, we leerden ze juist onderdrukken. Maar dat breekt je vroeg of laat”. Aan het woord is zuster Stefana (86), zij ging als jonge vrouw het klooster in. Ze deelt de ervaringen en obstakels in haar leven en hoe ze hiermee heeft leren omgaan.

“Als kind van een grote boerenfamilie werkte ik altijd hard mee op het land en in de boerderij. Op school behaalde ik goede cijfers en ik droomde ervan lerares te worden. Maar dat wilde mijn moeder niet, omdat je toen als lerares vrijgezel moest blijven. Zelf wilde ik ook een gezin stichten, dus die droom liet ik varen. In plaats daarvan zorgde ik voor mijn grootmoeder en ging ik na haar overlijden ‘dienen’ bij een industrieel. Uiteindelijk vond ik mijn roeping en vertrok ik naar het klooster.”

“Ook in het klooster zag men mijn harde werk en al snel kreeg ik de verantwoordelijkheid over de keuken. Ik wilde eigenlijk liever verder studeren, maar daar mocht ik zelf niet over beslissen. Je moest tevreden zijn met wat je kreeg. Op een bepaald moment veranderde de wetgeving en werd een koksdiploma vereist voor mijn functie als keukenverantwoordelijke. Plotseling had ik een leidinggevende en verloor ik alle autonomie over mijn werk. Dat was een zware klap, zeker na jarenlang keihard werken. Ik kreeg een burn-out en een depressie. Het leek onbeduidend, maar vanbinnen ging ik kapot.”

“Gelukkig kreeg ik hulp van een psychologe van de kloostergemeenschap. Zij zag dat ik te veel hooi op mijn vork nam en vooral bezorgd was om anderen. Ze ontdekte dat er veel in mij zat dat geen ruimte kreeg om te groeien. Ik ging studeren en raakte er uiteindelijk weer bovenop.”

Onverwerkte emoties komen bovendrijven

“Als je ouder wordt, heb je meer tijd om na te denken en komen er zaken naar boven waar je nooit eerder bij stilstond. Wij hadden vroeger niet de woorden om over onze gevoelens te praten. Het was ook niet toegestaan om ze te uiten. We leerden om onze emoties te onderdrukken. Ik zie dit ook bij leeftijdsgenoten, ze willen hun gevoelens niet bespreken met anderen. Het heeft vaak te maken met schaamte. Maar onverwerkte emoties komen naar boven als je ouder wordt en dat leidt tot frustraties. Dat zorgt er dan weer voor dat je minder vriendelijk bent en dat je vastloopt in relaties. Dingen opkroppen zal je vroeg of laat breken.

Je gevoelens delen is een eerste stap naar rust

“Gevoelens leren uiten is een eerste stap in het leren omgaan met je problemen. Het maakt dat je je schuldgevoel een plaatsje kan geven. Gesprekken met een psycholoog of iemand die je vertrouwt zijn spiegels die je worden voorgehouden. Je krijgt inzichten die je toelaten om situaties anders aan te pakken. Het helpt je na te denken over wat je zelf kan doen om de situatie te veranderen.”

“Ik raad iedereen aan om in gesprek te gaan en je gevoelens te delen. Het helpt je vooruit als mens. Je kan pas echt gelukkig worden als je rust hebt gevonden. Een psycholoog kan je daarbij helpen!”

Tekst: Tom Baele