Troep

← Terug naar het overzicht

Florian en Marie maakten TROEP een website met getuigenissen over depressie. Via podcasts en verhalen willen ze tonen hoe je omgeving kan helpen de rommel in je hoofd op te ruimen.

 

 

“Slecht, en met u?” Geen idee of het komt doordat “hoe gaat het?” een manier is geworden om hallo te zeggen, of omdat het gewoon niet leuk is om toe te geven dat je je slecht voelt, maar zo’n antwoord hoor je niet snel. Toch zijn er duizenden jongeren die ongelukkig zijn, niet voor een dag of twee, maar voor lange periodes. De stap naar professionele hulp wordt gelukkig steeds kleiner, maar het blijft zeer lastig om in je nabije omgeving aan te geven dat je je niet goed voelt. Terwijl het bewezen is dat praten écht helpt. Om dat aan te moedigen, maakten Florian en Marie Troep, een website met getuigenissen over depressie. De verhalen focussen zich op jongvolwassenen en hun ervaring met depressie, maar vooral ook op hun omgeving en hoe die daarmee omging.

 

 


 

Maarten 

Tot op vandaag is het moeilijk voor Maarten (25) om te duiden hoe of wanneer zijn depressie begon. “Mijn leven was één groot feest. Ik had veel vrienden, ik zat op kot, ik ging uit. Ik kwam niets tekort.” In zijn derde jaar aan de universiteit werd Maarten steeds vaker overvallen door stemmingswisselingen. “Ik kreeg een heel slecht gevoel dat moeilijk te omschrijven is. Een mengeling van boosheid en verdriet, maar het maakte mij machteloos.” Het is een herkenbaar moment voor veel jongvolwassenen: een kruispunt in hun leven. Je wordt volwassen, maar kunt nog niet helemaal zelfstandig leven, en die overgang is soms moeilijk. “Mijn structuur viel helemaal weg door op kot te gaan, dat is waar”, zegt Maarten. Wie alleen gaat wonen, moet veel veranderingen doorstaan. Op de middelbare school wordt alles voor jou geregeld, je hebt een vaste invulling van de dag, en er wordt voor je gezorgd. Als je verder studeert of gaat werken, verschuiven die patronen en dat heeft bij Maarten ook wat emoties losgemaakt. “Voor ik aan de universiteit studeerde hoefde ik niet echt na te denken. Plots moest ik zelf mijn dagen vullen en dat was voor mij zo moeilijk, dat er gewoon een leegte achterbleef die steeds moeilijker op te vullen werd.” 
 


Na verloop van tijd overheerste dat slechte gevoel steeds meer en begon Maarten er echt onder te lijden. Totaal onaangekondigd kwamen die droevige buien opzetten, en Maarten had er geen controle meer over. “Of ik nu in de les zat, of thuis was, of ergens op een feestje of in de cinema, ik merkte dat ik mij constant slecht voelde, eender waar, eender wanneer.” Op dat moment besloot Maarten hulp te zoeken, maar achteraf gezien was dat al te laat zegt hij.Nu ziet hij dat hij toen al een zware depressie had, die zijn dagelijkse leven overheerste. Hij had geen energie meer om buiten te komen of om af te spreken met vrienden. “Mijn vrienden nodigden mij wel nog uit om mee te komen chillen en te feesten, maar op de duur was het mij zelfs te veel om nog te antwoorden op die berichten.” Maarten voelde dat het zo niet verder kon en is dan uit eigen initiatief opgenomen in de psychiatrie. “Met mijn laatste krachten heb ik dan mijn psychiater gebeld en gezegd dat ik wilde opgenomen worden. Zelf kon ik het niet meer oplossen.”

 

Klik hier voor het vervolg van het verhaal van Maarten 

 


 

Ga naar de website TROEP voor alle getuigenissen

Abonneer je via iTunes op de podcast van Troep

← Terug naar het overzicht