Stillekes

← Terug naar het overzicht

arrow-down

Annelies Brosens, zangeres bij Laïs, leed aan een depressie

Lees het artikel ›
arrow-down

Hulp nodig bij een psychisch probleem?

Bekijk onze hulplijnen. Twijfel niet om contact op te nemen! ›

Dieter heeft ADHD en kreeg te kampen met een depressie en angsten. Door middelengebruik ging het van kwaad naar erger. Vandaag gaat het echter al heel wat beter.

Hallo, ik ben Dieter, 22 jaar, ik ben gediagnosticeerd op een zeer jonge leeftijd met ADHD. Ben alleen met mijn moeder en heb 5 jaar op internaat gezeten omdat de thuissituatie dramatisch werd. Ik heb 2 diploma’s behaald en werk nu als bewakingsagent. Een job die ik graag doe en ook goed doe. Ik werd altijd overal graag gezien (op school, scouts, internaat, noem maar op.) maar toch zijn er zaken die hebben gemaakt dat ik mij al een hele lange tijd heel eenzaam voel. Vanaf dat moment ben ik genotsmiddelen beginnen te gebruiken, om maar gewoon even de roes te hebben, een vervanging van de realiteit. Zo ben ik verder een isolement terechtgekomen. Leven om te werken werd mij teveel op een zeker moment.

Met mijn verhaal wil ik mensen een hart onder de riem steken en wat meer begrip vragen. Ook meningen hebben een enorme kracht, ze kunnen erg kwetsen.

Aan wie het moeilijk heeft wil ik laten zien: "Blijven gaan is de boodschap! Het gebeurt niet nu of morgen, maar het zal komen!"

 

 


 

 

“Stillekes”

2 december 2018

 

Voor mensen die dit lezen en zelf nooit ervaren hebben kan dit raar of ongewoon klinken, ik wil er iets meer over vertellen omdat ik het beu ben om altijd maar te doen alsof. Mijn eigen gedrag altijd maar in twijfel te trekken .. Mij is er in het verleden veel kwalijk genomen. Waarom? Dat is de vraag die ik mij tot heden nog altijd stel. Ik wil jullie wat meer vertellen over mijn ervaring met ADHD, depressie en mijn angsten.

Om van 0 af aan te beginnen was ik vroeger als kind al een flapuit, ik heb ros haar en ik kon tamelijk goed de aandacht naar mij toe trekken. Ik heb 4 van de 8 jaar middelbare school alleen op een schoolbank gezeten vooraan in de klas. Liefst niet voor een raam! Dit was niet als straf, maar voor mijn eigen bestwil, nog kon ik het niet laten om de aandacht langs 1 of andere manier naar mij toe te trekken. U hoort het beste mensen, ADHD tot in het puurste vorm. Ik zie dit niet als een kwaaltje maar als een superkracht. Ik heb een dosis aan doorzettingsvermogen dat ik met weinig mensen kan vergelijken. Maar wacht..

Ik werd al op een hele vroege leeftijd alleen gelaten door papa die overleden is aan huidkanker. Dat heb ik gemist in mijn leven, een vaderpersoon die mij af en toe is een “goei rechterhand” gaf wanneer het nodig was, vandaar gaat dit bericht ook uit naar mijn moeder die veel respect verdient over de tijden van toen, het is niet gemakkelijk geweest zowel voor haar niet als voor mij.

Al snel in mijn puberteit werd er beslist dat er eigenlijk geen andere uitweg was dan een internaat of een instelling. Ik was impulsief en niet voor rede vatbaar, 1 van de vervelende kwaaltjes van ADHD. Ik zag mijn moeder hyperventileren met een zak voor haar mond en al bellend naar de Politie omdat ze het niet meer kon trekken. Ik werd opgenomen voor een observatie als 14 – jarige tiener in een crisisinstelling te Middelheim, omdat de situatie thuis zo erg escaleerde. 

De 5 jaar internaat flitste zo voorbij, ik heb daar mijn goede jaren en mijn minder goede jaren gekend. Mijn 2de jaar internaat, ik zat toen in het 4e middelbaar, werd ik voor het eerst geconfronteerd met angst, ik had toen mijn eerste echte relatie beet met een fantastisch meisje uit mijn buurt. Ik als 16 jarige “macho” dacht toen enkel maar aan presteren tot op een moment dat er iets niet klopt. “Da bougeert hier niet!” klonk het. Ik ben mij zo hard beginnen druk te maken, Googlen, noem maar op, dat ik op een gegeven moment niets anders meer kon dan huilen, in bed liggen en mijn toetsen van de volgende dag langs 1 of andere manier te verschuiven en het op een akkoord te gooien met een leerkracht. Zij wisten niet wat er gaande was, maar zij zagen het wel. Jullie moeten begrijpen, deze gehele situatie heeft mij heel onzeker gemaakt als jonge gast van 16 jaar. De angst voor intimiteit was/is zeer echt. Deze zogezegde opstoot is na een 4 maanden opgelost geraakt. Wat was het probleem? Zelfvertrouwen Dieter, zelfvertrouwen! Ik ben naar 6 verschillende dokters geweest en 1 uroloog om telkens te horen te krijgen: “Tzit tussen u oren!”. Maar ja, als hypochonder (= angst voor ziekte te krijgen) geloof je niet direct iedereen en al zeker niet de dokter! De onzekerheid heeft mij zo in het nauw gedreven dat ik heel jaloers werd, waardoor de relatie stuk ging, en de relatie die 3 jaar daarna volgde ging er ook door kapot incluis mijn studie Verpleegkunde. Er was niets aan de hand, maar de gedachten dat het “niet zou lukken” bleef hangen. Ik verstikte haar en mijn studie door deze verwikkelde gedachten, want als je onzeker bent, ben je ook jaloers. Op sommige nachten sliep ik gewoonweg niet van de kopzorgen.


Dat relatiegedoe gezegdzijnde ben ik momenteel vrijgezel, het geeft mij minder zorgen/angst en ik kan mij beter op doelen focussen, toch mis ik het heel hard! Uit elke relatie leer ik mezelf weer beter kennen, maar het blijft jammergenoeg een struikelblok. Ons mama zegt soms dat ik beter voor de venten zou worden, minder misèrie mee. Eigenlijk heeft dat mens wel gelijk. Maar neen, meisjes zijn oké!

Wat mijn vriendenkringen betreft, ben ik een gesloten boek. Ik kan mijn echte echte vrienden niet op mijn 2 handen tellen. Ik heb hier mijn redenen voor. Ik werd vroeger door verschillende mensen op de proef gesteld, zowel op thuisbasis als op internaat, alhoewel het internaat mij altijd veel rust gaf. Karakters verschillen, maar iedereen is uniek. Ik kan maar niet hard genoeg op hameren dat iedereen zijn eigen waarden en normen heeft die hij/zij stelt in zijn leven en deze dienen met respect behandeld te worden. Mijn waarden telden niet mee, ik liep maar een beetje met de rest mee, want dat waren tenslotte mijn "vrienden" dacht ik toen. Op het moment dat ik besefte dat ik maar gewoon een pion was. Heb ik mijn gsm eens een paar weken opzij gelegd en eens gezien wie er mij nog een berichtje zou sturen om iets leuk te gaan doen. Letterlijk niemand! Ik kreeg meer berichten van mijn dealers dan van iemand anders! Hoe laag kan je vallen?

"Dieter, ge zijt zo simpel" dat is de zin dat ik het vaakst gehoord heb in mijn leven. Wat de personen die zulke zaken tegen andere mensen zeggen niet beseffen is dat je zo'n dingen gaat onthouden en het niet uw emotie van de dag veranderd, maar een hele levens - denkwijze.

Vanaf dat moment ben ik mij meer gaan inzetten voor de jeugdbeweging, hier werd ik graag gezien. Maar met de jaren mee ben ik ook meer gaan gebruiken van genotsmiddelen (vooral cannabis) met als gevolg dat ik mij meer gaan isoleren ben. Ik ben naar schatting denk ik 2 jaar niet in mijn eigen dorp zichtbaar geweest, omdat ik gewoon bang was wat mensen over mij zouden kunnen denken, ik was ook schuw, ik wou niemand tegenkomen van vroeger, daar hebben sommige mensen mij te veel pijn voor bezorgd. Wat het cannabis gebruik betreft ben ik momenteel bijna 4 maanden gestopt, hier kom ik later nog op terug. Maar ik kan jullie alvast eerlijk en oprecht meegeven dat, dat de beste keuze is die ik ooit gemaakt heb.

Ik ben het jaar 2017 - 2018 voor een opleiding bewakingsagent gegaan, deze opleiding was een succesverhaal voor mij. Een jaar goed gelachen en weer nieuwe geniale mensen leren kennen. Ik keek op het einde van dat schooljaar er heel hard naar uit om eindelijk centen te gaan verdienen. Ik had zin in ambitie, maar wist tegelijk ook dat mijn sociaal leven een serieuze domper ging krijgen, en dit was ook zo. Ik werkte veel en verdiende goed mijn kost, maar de mensen die ik altijd op school, internaat, enzovoort had, waren verdwenen. Met als gevolg dat ik mij heel erg eenzaam voel(de). Ik ben veel cannabis beginnen te roken. Niet omdat ik daar zogezegd zo ontspannen van werd, want ik rookte die spullen met een hoge hartslag. Maar gewoon de roes om even weg te zijn met de realiteit en mij "zogezegd" niet eenzaam te voelen, was voor mij genoeg. Ik heb mij zoals al vermeld, volledig in een isolement gestoken.

Ik was/ben een workaholic, ik heb in een vrij korte periode, kansen gekregen die een bewakingsagent van 5 jaar ervaring, nog niet heeft gekregen. Dit was nog het tikkeltje dat mij nog energie gaf om door te gaan, mijn job. En hierbij ben ik op afgestraft geweest door mijn mede - collega's. Ik heb altijd het beste met mensen voor, en zie ook altijd het goede in mensen. Ik oordeel niet snel, terwijl andere mensen dat wel bij mij doen, en dat snap ik niet? Laat mij toch gewoon met rust!? Mensen zien het niet graag als je succes boekt. Jammer, want ik gun het iedereen, ik ben de laatste persoon die zich beter zou voelen als iemand anders. Het getreiter is zover gegaan dat ik voor mijn patrouillewagen door mijn knieën zakte van de stress, met daarbij mijn eerste levensechte ervaring met een paniekaanval. En daarna nog 1, en nog 1. 1 grote vicieuze cirkel die zover is kunnen komen tot dat ik men huis niet meer buiten durfde. Ik sliep slecht, had nachtmerries, zweten, noem maar op.. Depressie en angst is zeer echt. Ik ben hulp gaan zoeken bij Vagga, omdat ik bang had van mijn eigen gedachten. Ik was alleen, mama is de dag na mijn reeks van paniekaanvallen vertrokken naar Zuid - Afrika. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik om 03:00u in de nacht beneden stond met de telefoon in men hand om naar het ziekenhuis te bellen. Ik had zo'n intense paniekaanval dat ik langs 1 of andere manier, een gevaar voor mezelf vormde in men hoofd. Ik kreeg paniekaanvallen voor mijn tv en mijn Playstation boven, met als gevolg dat ik zelfs niet meer naar de TV durfde kijken uit angst om terug zo'n episode te krijgen. Ik kon mij niet meer ontspannen. Het is al een lange weg geweest, de nachtmerries werden zo erg dat ik er gewoon niet meer wou zijn.

Naar de dokter, je komt thuis en ze verwachten dat je deze pil slikt, en dan de andere. Nee zo werkt dat niet bij mij, ik ben meer op mijn voeding gaan letten, bepaalde zaken laten vallen in mijn leven (caffeïne en drugs), meer gaan sporten, wandellen, noem maar op, gewoon zaken die ik graag doe. Ik voel mij nog steeds vaak alleen, maar ik heb er vrede mee. Liever alleen door het leven, dan omringd te worden door mensen die vroeg of laat toch een mes in mijn rug steken.

Vandaag is het 6 februari 2019, ik heb een nieuwe job in de bewaking, nieuwe collega's, een mentor die mij onder zijn vleugel heeft genomen, momenteel 4 maanden gestopt met het gebruik van drugs en cafeïne, momenteel paniekvrij en ik ga zonder stress naar het werk. Ik ben voor het eerst in maanden nog eens op mijn gemak. Sommige stukken van de puzzel vallen in elkaar, sommige nog niet helemaal. Het is nog een hele rit, maar ik kan de mensen die dit lezen meegeven dat de grootste pijn die ik ooit gevoeld heb, niet lichamelijk is, maar in mijn hoofd.

Ik wil en zal dit bespreekbaar maken. Voor mensen die hier ook met kampen? Blijven gaan is de boodschap! Het gebeurt niet nu of morgen, maar het zal komen!




 

← Terug naar het overzicht