Psychose – Brieven aan mijn man

← Terug naar het overzicht

De tranen sprongen in mijn ogen. Een man deed zijn verhaal. Zijn vrouw was dat jaar door een psychose gegaan. Toen besefte ik hoeveel nood ik had aan herkenbare verhalen, vanuit de positie van een naaste. Daarom ben ik beginnen schrijven.

Ik ben een prille dertiger. Ik werd vorig jaar mama van een zoon en onze dochter is volop in de prinsessenfase toegekomen. Mijn man en ik kennen elkaar sinds 10 jaar. Er was geen vuiltje aan de lucht, geen psychische problematieken voorheen. En plots viel een eerste psychose op ons. 4 weken voor ons huwelijk. Na een hele lange stabiele periode, werd ons leven vorig jaar opnieuw door elkaar geschud. Gelukkig beginnen we stilletjesaan terug een normaal leven te krijgen. 2017 hoeft voor mij dan ook niet fantastisch te zijn. Gewoon goed. Gewoon stabiel. Gewoon gezond. Gewoon.
 
Met veel genegenheid.
Mrs. C.
 
Mrs. C begon, als verwerking van de psychoses waar haar man mee te kampen kreeg, brieven te schrijven.
 



Toneelspeler

Dag man,


“Ik moet geen toneel meer spelen. Nee, je mag gewoon zijn wie je bent. Ik zie je graag.” Stilte.


Omhelzing. Dit soort gesprekken hebben we de laatste tijd veel. Heel veel. Mijn boodschap aan jou? Liefde. Jouw hersens zijn de voorbije maanden nogal op hol geslaan. Ze namen een loopje met je. Ze namen het van je over en brachten een hooghartig, intimiderend, euforisch, … toneelstuk ten berde. Drama, met jij als hoofdacteur. Sinds een tweetal maanden zit het beest psychose in jou. We dachten dat we het beet hadden en controleerden, maar niets is minder waar. Het beest is teruggekomen en slaat harder dan ooit tevoren.5 jaar geleden was het beest daar voor het eerst. Net voordat we trouwden. Het verraste ons compleet. Eerst was ik nog mee in jouw toenmalig toneelstuk. Dat jij de pion was, dat jij uitverkoren was om een groot bedrijf aan te sturen, dat jij de wereldvrede zou brengen te beginnen met jouw familie. Hoe kon ik dat ooit geloven?


Ik had nog nooit van deze gevoeligheid gehoord. Laat staan dat ik dacht dat dit ons zou overkomen. Jij rondde jouw studies op kousenvoeten af. Niemand in de familie maakte dit eerder mee… Het valt moeilijk uit te leggen wat het is en vooral hoe ongelooflijk verschrikkelijk het is. Jij bent jij niet meer. Jouw lichaam kraamt plots vreemde dingen uit. Ik ben mijn man kwijt, mijn maatje, mijn steun en toeverlaat. En dat juist in de moeilijkste periode van mijn leven. We kunnen niet samen door deze ziekte gaan. We moeten er elk apart door. Jij in gevecht met jouw toneelspeler. Ik als mama van onze twee kleine kindjes. Een relatietest ten top.

We komen er wel door. Ook al betekent het dat we onze buitenlandse droom vervroegd moeten stopzetten. Ook al betekent het dat jij jouw job zal moeten opgeven. Ook al betekent het dat we wellicht met een wrang gevoel zullen verhuizen. Ook al betekent het een serieuze knauw in ons budget. Ook al betekent het dat ons leven een hele ommezwaai zal kennen. We komen er wel door want we hebben de liefde, onvoorwaardelijk.


Tot schrijfs,


Je vrouw
 



Meer lezen van Mrs C.?  

Volg haar blog! ›

← Terug naar het overzicht