Paniekaanval

← Terug naar het overzicht

arrow-down

Benieuwd naar wat we allemaal doen?

Bekijk onze projecten! ›
arrow-down

Symbolische euro

Wil jij helpen om het taboe op psychische problemen te doorbreken? Dat kan je doen door Te Gek!? financieel te steunen! En omdat letterlijk elke euro telt kan je nu ook een symbolische euro doneren.
foto arrow-up Campagne - 4voor12 ›

Op haar zeventiende kreeg Lisa-Marie te kampen met psychische problemen. Via haar blog deelt ze haar ervaringen.

Hallo! Mijn naam is Lisa-Marie en ik ben 24 jaar oud. Op een leeftijd van zeventien jaar raakte ik ontspoord door mijn psychische problemen en kon ik alleen nog maar mijn best doen om mezelf weer terug te vinden. Ik was zo hard verloren in mijn strijd dat zelfs een psychologe me aan de deur zette omdat ze mij niet meer kon helpen. Lang ben ik opzoek geweest naar de juiste hulp, en dat is me uiteindelijk gelukt! Met de juiste mensen rond mij heen en door aangeboden hulp niet meer van me weg te duwen, vond ik mezelf terug en bouwde ik weer een stabiel leven op! Al gaat het soms even wat moeilijk, ik geef nooit meer op want ik wil genieten van dit mooie leven! Als je graag ervaringen wilt uitwisselen kan je altijd eens een kijkje nemen op mijn eigen blog: lisaleeft.com

 

In het verleden had Lisa-Marie wel eens last van paniekaanvallen. In deze blog deelt ze hoe ze zo'n aanval ervaart.

 


 

Paniek

Als ik een mindere dag heb waarin ik emotioneler ben dan anders of te veel aan het piekeren ben geweest overdag, merk ik dat ik vatbaarder ben voor zo’n aanval. In een situatie waarbij er te veel emoties aanwezig zijn op die moment, raak ik overstuur en heb ik meteen prijs. Meestal voel ik zo’n aanval wel opkomen en probeer ik er alles aan te doen om mezelf te kalmeren, maar soms komt het ook onverwachts en dit zijn bij mij de ergste.

 

Als ik een paniekaanval voel opkomen merk ik dat vooral aan mijn lichamelijke klachten. Ik merk dan dat mijn hart sneller begint te slaan en dat mijn ademhaling anders is dan gewoonlijk. Op zo’n moment weet ik dat ik op mijn hoede moet zijn en een rustige activiteit kan gaan zoeken om mijn gedachten te verzetten, en dan gaat dat onrustige gevoel vrij snel weer over. Als ik onverwachts een paniekaanval heb is deze veel erger en duurt het ook langer om tot rust te komen. Op een bepaald moment van de dag geraak ik plots in paniek en begint mijn hart sneller te slaan, ik begin te zweten, mijn ademhaling geraakt helemaal verstoord en ik begin te huilen. Zo begint het meestal bij mij.

 

Daarna begin ik hard te hyperventileren omdat ik mijn ademhaling niet meer onder controle krijg en geraak ik nog harder in paniek, want soms lijkt het dan alsof ik aan het sterven ben omwille van mijn ademnood waardoor ik steeds bang ben om mijn bewustzijn te verliezen. Dit vind ik altijd heel beangstigend.

 

Tijdens een zware paniekaanval lukt het mij niet altijd om er zelf weer uit te geraken, dus kan ik hiervoor rekenen op de hulp van mijn vriend.

 

HOE GA IK OM MET EEN PANIEKAANVAL?

Ik ben er pas mee kunnen leren omgaan toen ik eerst en vooral accepteerde dat ik paniekaanvallen had of mij angstig voelde. Alleen zo kon ik er verder mee aan de slag.

 

De makkelijkste manier om met mijn aanval om te gaan, is om kalmerende medicatie te nemen. Mijn angstgevoelens verdwijnen er dan wel tijdelijk van, maar ik wil de oorzaak van die angsten aanpakken omdat dit op lange termijn beter zal helpen. Daarmee wil ik niet zeggen dat medicatie slecht is, want het helpt mij wel op korte termijn.

 

Wat mij nog helpt is dat ik mezelf niet probeer te verzetten tegen mijn angsten en ze daarom ook gewoon toelaat. Ik mag bang zijn, want ik weet dat dit overgaat. Ik weet dat als ik een paniekaanval krijg, ik ook veel lichamelijke klachten zal krijgen die absoluut niet fijn zijn. Ik ben er dan steeds zo bang voor omdat ik niet wil dat het mij wéér overkomt.

 

Als ik te veel aan het piekeren ben merk ik dat dit vaak ook eindigt in een paniekaanval. Daarom probeer ik om dagelijks 1 piekermoment in te lassen waarbij ik een bepaalde tijd zoveel mag piekeren als ik wil en dit eventueel ook allemaal op te schrijven, en als de tijd om is leg ik mijn boekje weer aan de kant en zeg ik tegen mezelf “STOP” omdat ik vanaf dan ophoud met piekeren.

 

Ik durf ook eerlijk en kwetsbaar zijn. Hierdoor kan ik goed praten met iemand over wat me dwars zit, waardoor ik me nadien opgeluchter voel, minder pieker en een paniekaanval kan vermijden. Er is niks mis mee dat ik af en toe eens even uit de bocht ga en een aanval krijg, want ik kan dit onder controle krijgen. Ik schaam mezelf er niet voor, want het is een stukje van mezelf. De mensen die me heel goed kennen weten dat ik soms een aanval heb en ik kan altijd bij hun terecht om er nadien over te praten als ik er nood aan heb. Ik word niet behandeld als één of andere gek die gestoord is, van buitenaf misschien wel maar daar trek ik mij al lang niks meer van aan. Tenslotte ben ik gelukkig met mezelf.

 

De moment dat mijn paniekaanval voorbij is, probeer ik me bezig te houden met dingen die ik fijn vind om te doen en waar ik rustig van word zoals lezen, schrijven, muziek luisteren, tv kijken, creatief bezig zijn enz…

 

Wat mij ook heeft geholpen is om opzoek te gaan naar lotgenoten en elkaars ervaringen te delen. Als er hulpmiddelen zijn die je nog niet kent, is dit best handig om ze van elkaar te leren want alle hulp is welkom!

 

Vergeet niet dat je ondanks het hebben van paniekaanvallen, nog steeds een mooi en bijzonder persoon bent die ook recht heeft op een gelukkig leven en dat je zeker NIET abnormaal bent of wat dan ook!

 

Meer lezen? Ga naar lisaleeft.com

← Terug naar het overzicht