Over angst, geluk & HSP

← Terug naar het overzicht

Maxim vertelt over zijn angst en burn-out. Nu hij weet dat hij hoogsensitief is, vallen de puzzelstukjes eindelijk in elkaar.

Maxim is 26 en werkt als maatschappelijk werker.
Hij vertelt open over hoe angst zijn leven ooit beheerste maar meer nog wil hij laten zien hoe hij uit dat diepe dal klom.

 

 

 

 

 

 


 

 

Mijn verhaal: over angst, geluk & HSP

 

Vijf jaar geleden kreeg ik te horen van mijn ouders dat een scheiding onafwendbaar was. Ik, toen 21 jaar en net afgestudeerd, had het er (on)zichtbaar moeilijk mee. Wat volgde was voor mij de trigger voor psychische problemen. In een relatief kort tijdsbestek werd ik naast de scheiding van mijn ouders geconfronteerd met een harde zoektocht naar werk, een breuk met mijn toenmalige vriendin en het overlijden van mijn grootvader en dierbare viervoeter. Voldoende om, een voor mij toen onbekende, intens benauwde lichaamssensatie te ervaren tijdens een onschuldige rit op de autostrade. Later bleek het om een paniekaanval te gaan. De paniekaanval op de autostrade zorgde ervoor dat ik in de toekomst te maken kreeg met vermijdingsgedrag. Angst voor de angst.

 

De autostrade oprijden werd eerst onmogelijk als chauffeur en later als passagier. Hoge gebouwen, druk bezochte plaatsen, winkelen zorgde ook voor angst. Tot ik op een moment nog amper mijn huis uit durfde. De vragen die ik mijzelf zeer vaak stelde: waarom ik? Zal ik mij ooit terug ‘normaal’ kunnen voelen? Zal ik ooit een relatie kunnen hebben? Papa worden? Vragen die mij tot op heden bezig houden, want hoe zou ik ooit een goede papa kunnen zijn als ik de autostrade niet op durf?

 

Jarenlang heb ik naar oplossingen en hulp gezocht. Vele bezoeken aan mijn huisarts, psychiater, kinesist, psycholoog, chiropractor waren mij niet vreemd. Oh ja, en dokter Google niet te vergeten. In 2015 ben ik, na twee jaar twijfelen, gestart met Escitalopram, een antidepressivum en vond ik na een helse zoektocht een fijne job als maatschappelijk assistent. Ik ervaarde weinig tot geen bijwerkingen en kreeg al snel resultaat. Ik begon de meeste plaatsen die ik vermeed opnieuw te bezoeken. Rijden op de autostrade was nog onmogelijk.

 

Na drie jaar babystapjes te zetten kreeg ik in 2018 een helse terugval. Een moeilijke relatie, een nog moeilijkere job en zeer veel stress zorgden er voor dat mijn energieniveau tot onder het vriespunt daalde. Ik kon alleen nog denken aan slapen en sleepte mij van ‘s morgens tot ‘s avonds met veel moeite vooruit. Diagnose: burn-out. Teleurstelling in mezelf en opnieuw de vele vragen volgden. Ook dokter Google was opnieuw mijn vriend. Doorheen de jaren heb ik zeer veel gereflecteerd. Reflecteren is een grote kwaliteit van mij, maar ook een zeer grote valkuil. Ik leerde dat ik iemand ben die zéér perfectionistisch ingesteld is, véél druk op zichzelf legt en vooral een ‘pleaser’ ben. Zo goed mogelijk zorgen voor een ander, maar zelfzorg vergeten toepassen. Voedingsbodems voor stress en bijgevolg psychische stoornissen.

 

Daarnaast leerde ik de term ‘hoogsensitiviteit’ (HSP) kennen, een aangeboren persoonlijkheidskenmerk. Een HSP, is iemand die gevoeliger is voor prikkels en indrukken van de buitenwereld in vergelijking met anderen. De reden dat de theorieën rond HSP mij uitermate boeien is omdat ik mij kan identificeren met heel wat kenmerken. Wanneer ik bijvoorbeeld een kamer betreed waar vrienden of familie leden zijn, voel ik onmiddellijk aan hoe de aanwezige personen zich voelen. Ik merk op dat ik er mijn gedrag vaak aanpas aan mijn gevoel.

 

Wanneer ik op een concert of festival ben heb ik tijd nodig om mij aan te passen aan mijn omgeving. Ik voel mij vaak heel ongemakkelijk als ik op een plaats ben waar veel (nieuwe) prikkels aanwezig zijn. Het voelt aan alsof mijn hersenen tijd nodig hebben om te wennen aan al deze prikkels. Luide muziek, veel publiek en honderden andere prikkels. Aan het eind van een concert ben ik vermoeid en trek ik mij terug om te bekomen. Zo voelt bij mij overprikkeling aan.

Ik kan intens verdriet ervaren, maar mij ook intens gelukkig of verliefd voelen. Ik hou ervan om anderen bij te staan en te helpen. Ik haat onrecht en streef steeds naar rechtvaardigheid. Ik kan zo nog wel even doorgaan…

 

Inzicht krijgen in mijn persoon en denken zorgde er voor dat ik gekomen ben tot een aantal natuurlijke ‘oplossingen’. Ik had de gewoonte om negatief tegen mijzelf te praten in potentiële angstsituaties als: ‘ik zal het hier toch wel niet krijgen zeker’? Ik heb geleerd om negatieve gedachten om te zetten in positieve gedachten. In plaats van ‘ik zal het hier toch wel niet krijgen’ heb ik geleerd om mezelf een positieve boodschap als ‘wat er ook gebeurt, het is oké’ in te praten.

 

Een tweede oplossing: relaxatietherapie. Één van de eerste vragen die mijn therapeute stelde was: ‘wanneer voelde je je voor het laatst ontspannen’? Ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Een correcte (buik)ademhaling zorgt er voor dat ik de controle hou in angstige situaties.

 

Een derde: een vertrouwenspersoon waar je alles aan kwijt kan. In mijn geval was dit mijn huisarts. Mijn huisarts zorgde er voor wanneer ik dreigde om naast het spoor te vallen, mij terug op de rails te brengen. Eeuwige dank ben ik mijn huisarts verschuldigd.

 

Een vierde: leren relativeren. Niks moet, alles mag. Minder druk op mijn schouders leggen, minder proberen pleasen (ik kan toch niet voor iedereen goed doen) maar vooral mijn authenticiteit bewaren. Je bent wie je bent. Imperfecties zorgen voor perfectie. Het oneindige streven naar perfectie omzetten naar het aanvaarden van imperfecties - een kunst.

 

Tot slot wil ik het belang van overprikkeling benadrukken. Onze huidige levensstijl zorgt voor voortdurende overprikkeling: intensief smartphonegebruik (hoeveel likes zou ik al hebben?), multitasking, overdonderende geluiden, enzovoort. Een gezond evenwicht zoeken tussen ontspanning en (geestelijke) inspanning is voor mij cruciaal. Sporten, minstens 3x per week een halfuur kan al veel verlichting geven. Alsook het beperken van het gebruik van de smartphone voor je gaat slapen. Geef je man/vrouw een kus in de ochtend in plaats van op te staan met Facebook en Instagram.

 

Anno 2018 heb ik zeer veel geleerd over HSP, angst, gedragstherapie en burn-out, maar besef ik dat er nog heel veel ontdekt moet worden. Ik blijf proberen om angsten te overwinnen en hierdoor als persoon progressie te boeken.

Al deze zaken zorgen er voor dat het leven moeilijk, maar daarom niet minder mooi, te leven is. Praat, leer en hou van elkaar. Want het is het waard.

 

Maxim

 

← Terug naar het overzicht