Dagboek

← Terug naar het overzicht

arrow-down

4voor12

Alle info, activiteiten en getuigenissen vind je op www.4voor12.be ›
arrow-down

Benieuwd naar wat we allemaal doen?

Bekijk onze projecten! ›
arrow-down

Hulp nodig bij een psychisch probleem?

Bekijk onze hulplijnen. Twijfel niet om contact op te nemen! ›

Ferre kampt al drie jaar met een eetstoornis. Via een dagboek geeft hij ons een kijk in het leven met zo'n eetstoornis.

Ik ben Ferre, en kamp sinds drie jaar met een eetstoornis. Handelen naar de eetstoornis werd mijn manier om met de wereld om te gaan. Op korte termijn effectief, op de lange enorm destructief. Doorheen mijn herstelproces heb ik verschillende inzichten opgedaan over het leven. Die inzichten deel ik graag met de rest van de wereld, in de hoop anderen te kunnen inspireren. In deze blogpost vind je een passage uit mijn boek ANOREXIA RECOVERY GUIDE, waarin ik een dag in het hoofd van iemand met een eetstoornis simuleer.

 


 

Veel buitenstaanders kunnen zich niet goed inbeelden hoe het eraan toegaat in het hoofd van iemand met anorexia. Dat is heel normaal, want eetstoornissen zijn ook gewoonweg totaal onlogisch. Om jou als buitenstaander een iets duidelijker zicht te geven op hoe een eetstoornis nu concreet in zijn werk gaat, volgen we in dit hoofdstuk een dag lang iemand met een eetstoornis, mijn oude ‘ik’.

 

7U30: OPSTAAN

Ik ben zo blij om op te staan, want ik heb weeral de halve nacht wakker gelegen. Mijn lichaam wil en kan niet meer in een diepe slaap geraken, volledig uit eigen veiligheid: voor de zekerheid dat het niet in een eeuwige slaap terechtkomt. Na een nacht die eeuwig leek te duren word ik eindelijk gewekt door een verpleegkundige en sta ik op. Het eerste gevecht van de dag begint meteen. Zou ik niet nog een paar sit-ups doen, zodat mijn gewicht in ieder geval wat stijgt in spiermassa in de plaats van in vetmassa? Dit is toch niet eetgestoord? Of wacht, misschien wel… want mijn eetstoornis wil hier graag gebruik van maken om me weer in een negatieve spiraal te brengen: het begint met 100 sit-ups, maar eindigt waarschijnlijk bij 1500. De eetstoornis eist altijd meer, hij is nooit tevreden. Na vijf minuten ijsberen, niet wetende wat ik moet doen, geef ik uiteindelijk toch toe. 150 sit-ups en vijf minuten plankhouding later trek ik mijn badjas aan en ga ik naar de weging. Ana 1, Ferre 0.

Zou ik nog snel naar het toilet proberen te gaan? Dan weeg ik tenminste niet té veel… Of zou ik misschien net niet gaan, zodat ik mijn streeflijn haal? Ik zal het vandaag maar eens eerlijk spelen; ik ga naar het toilet, en word op nuchtere maag gewogen. Fuck de eetstoornis. Dit keer ben ik de winnaar: Ana 1, Ferre 1.

 

8U00: WEGING

Er staan ongeveer tien man te wachten om gewogen te worden. Allemaal met een dubbel gevoel, net zoals ik. Ergens wil ik wel wat aankomen, want ik moet mijn streeflijn halen om gezond te worden, om mijn omgeving tevreden te stellen, om toch een stap verder weg te zetten van de eetstoornis… Die laatste gedachte zal ik maar niet te hard laten opspelen in mijn hoofd, want de eetstoornis fluit me al terug. Ik mag mijn streeflijn helemaal niet volgen, wat denk ik wel?! Aankomen, en de vetzak van de groep worden (als ik dat nog niet zou zijn)? Even laten zien hoe zwak ik ben, hoe minderwaardig ik ben ten opzichte van anderen in de groep die zich tenminste wel aan hun eetstoornis vasthouden ondanks al die bemoeienissen van alle begeleiding? Neen hoor, Ferre, jij bent sterker dan dat! Jij moet en zal onder je lijn zitten! ... STOP!

Propvol met gedachten word ik plots aangetikt en wordt er gezegd dat het mijn beurt is. Oké Ferre, het is wat het is, ik kan er toch niets meer aan veranderen. Laten we maar gewoon kijken wat het verdict is. Badjas uit, sokken uit, horloge en bril af, en dan de woorden die ik iedere dag hoor achter mijn schouder: “Ja, doe maar.”
Een zuchtje, nog een zuchtje, en nog een? Neen Ferre, stop maar met uitstellen en stap gewoon op die weegschaal. Oke, daar gaan we dan…


“Oké. Even noteren in de computer.”
Met een grote zucht stap ik van de weegschaal af. Een deel van mijn gezicht heel bedrukt, een ander deel tevreden en zelfzeker, alsof het zichzelf een schouderklopje geeft. 600 gram afgevallen.
“Dat wordt een tandje bijsteken dit weekend om je lijn te halen volgende week, Ferre.”

Zonder al te veel woorden kom ik buiten, niet wetende wat ik moet voelen of denken. Moet ik trots zijn, omdat ik toch maar weer eens heb bewezen dat ik kan afvallen? Of moet ik net beschaamd zijn, omdat ik niet genoeg ben afgevallen? Neen, ik moet net kwaad zijn op mezelf. Kwaad en teleurgesteld, omdat ik toch maar weer eens heb toegegeven aan die verdomde eetstoornis. Hij draait me toch zo makkelijk rond zijn vinger, en ik ben nog eens zo dom om dat niet door te hebben. Dankzij mijn ‘vriend’ de eetstoornis mag ik volgende week waarschijnlijk niet naar huis, en zal ik dus een ganse week op de afdeling, tussen vier witte muren moeten blijven zitten. Bedankt vriend! Neen, inderdaad, het is genoeg geweest. Ik ben hier zo veel tijd aan het verspillen door me vast te houden aan dat gedrocht. Het is nu echt waar officieel genoeg geweest. De dag is pas begonnen, een perfect moment voor een nieuwe start, een nieuw begin. We gaan die eetstoornis de grond in boren! Ana 1, Ferre 1.

 

8U15: ONTBIJT

Kopje koffie, glaasje water, een yoghurtje en vijf sneden brood. Mét boter en beleg welteverstaan. Het standaardmenu voor een zeventienjarige jongen die op vergrote porties staat. De twintig minuten gaan in, en aanvallen maar. Letterlijk aanvallen. Zwijgen en eten, want anders geraak ik nooit op tijd klaar. Proppen, proppen en nog eens proppen, terwijl allerlei gedachten weer door mijn hoofd beginnen te stromen. Oh Ferre, je bent je net zo goed aan het herpakken, volhouden nu! Neen Ferre, je bent nu net eens afgevallen en nu stop je je weer helemaal vol met rotzooi?! Zie hem daar eens zitten, de obese vreetzak die hier maar gewoon wat profiteert van het eten en gewoon helemaal niet op deze afdeling hoort. STOP FERRE! Afleiding!

“Kijken we vanavond de derde film van Lord of The Rings? Ik wil die echt graag nog eens kijken!”

Een korte conversatie. Iedereen knikt met spleetoogjes die net van onder de lakens komen, en de stilte keert weer terug. Iedereen moet zich immers concentreren op de tijd, om klaar te geraken voordat die twintig minuten zijn verstreken.

Twintig minuten lang een gevecht in mijn hoofd, maar ik heb de strijd deze maaltijd wel gewonnen. Zie je wel Ferre, je kan dit! Weer een rake klap in het gezicht van de eetstoornis! Ana 1, Ferre 2.

 

9U00: PSYCHO

Met een volle maag ga ik op een lege stoel zitten in het therapielokaal. De gedachte om te gaan braken spookt stilletjes door mijn hoofd. Maar neen Ferre, je bent zo veel sterker dan dit! Thuis loopt het nog wel eens fout, maar hier op de afdeling ben je al een dikke maand braakvrij. Een prestatie die je zeker in ere moet houden. Hou die positieve spiraal aan! Tegelijkertijd werkt de eetstoornis ook weer hard op me in. Kijk naar je benen, kijk hoe ze op die stoel klonteren! Beweeg dan verdorie in ieder geval met je voeten, als je al zo lui bent om niet te gaan braken. Dan verbrand je tenminste die tien extra calorieën! No way Ferre, jij bent sterker dan dit. De eetstoornis krijgt een grote mond omdat hij steeds minder invloed heeft op jou! Dit is zijn laatste redmiddel, geef er niet aan toe! Zo gezegd, zo gedaan. Ana 1, Ferre 3.

“Wil jij iets inbrengen, Ferre?”

“Misschien.”

Zou ik vertellen hoe het nu echt gaat, en toegeven dat ik spieroefeningen heb gedaan vanochtend? Zou ik toegeven dat ik dit weekend zo goed als elke maaltijd gebraakt heb, en verschillende malen mijn ontbijt heb overgeslagen? Kom ik dan niet over alsof ik niet voldoende motivatie heb? Of geef ik misschien net alle troeven van de eetstoornis prijs? Huh, maar dat is toch net goed, want dan neemt de eetstoornis minder ruimte in mijn hoofd in. Aan de andere kant zal hij wel veel harder gaan schreeuwen, en dat is ook weer heel vermoeiend… STOP FERRE!

Ik besluit dan toch maar te praten, en gewoon te vertellen wat er op mijn lever ligt.

“Dit weekend is het heel moeilijk gegaan. Hier op de afdeling heb ik zo veel veerkracht, maar als ik thuiskom en weer de confrontatie moet aangaan met oude herinneringen en gewoontes, voelt het net alsof die veerkracht exponentieel afneemt met groeifactor 0,01 (ja, ik krijg ook wiskunde op de ziekenhuisschool). Op de een of andere manier herval ik dus thuis steeds weer in mijn oude gewoontes. Ondanks de enorme beveiliging die ik inbouw, vindt de eetstoornis toch steeds een achterpoortje om te gaan compenseren of om een maaltijd over te slaan.”

Met een tevreden gevoel en een handvol tips loop ik het lokaal weer uit. Ik heb mijn eetstoornis weer eens even de grond in gedrukt door zijn trucjes te verklappen, en kan me nu dus nog beter beveiligen in het weekend. Mijn transparantie naar de groep toe heeft de eetstoornis toch maar weer eens een rake klap in het gezicht gegeven: hij heeft weeral wat minder macht, en verliest weeral een klein stukje controle over mij. Weer een goede stap richting herstel.

 

Wil je meer lezen?

Dan kan je altijd het boek van Ferre bestellen via bol.com of zijn blog volgen!

 

← Terug naar het overzicht