Boundless horizon

← Terug naar het overzicht

Op zijn blog schrijft didisdna zijn leven neer in rake, poëtische dagboekfragmenten en gedichten.

Mijn verhaal begint heel vroeg…

Met verbergen.



Mezelf van de omgeving.

Mezelf… voor de omgeving.

Afstand nemen.

Vluchten.. van waar niet van te vluchten valt.

Opsplitsen… van wat niet alleen te dragen is.


Om te overleven.

Moe nu van het verbergen.

Van het afschermen.

Van het enkel overleven.

Zo ver weg,… willen we niet meer verbergen…


Een blog in een poging om niet enkel meer te overleven.

Een blog om het verpletterende taboe te proberen doorbreken.


Een blog, in een poging, om te leven.



Boundless horizon


People mistakenly
perceive us as negative
People attribute us
gazing the past
But truth although found
through many perspectives
Seems stuck and gets crowned
by all that’s subjective
Believed objectivity
poured in a cast
By society’s need
to hold a ferm grasp
For truth it seems clear
though seldom irrelevant
Is covered with fear
restraining all judgement
Fear yet we know
is context blinding
But we love the show
and forget it is binding
The truth now neglects
a child and its toy
Blind eye to the facts
by promise of joy
But joy can’t be felt
in all of its glory
If fear is the belt
that chokes the whole story
For rupturing those bindings
the weights on our back
“Won’t happen” as findings
when never looked back
Like ‘nature’ and ‘nurture’
a question arising
A bright boundless future
on the horizon
The past though turns out
is on endless repeat
So we have to look back now
to get on our feet
‘Cause without ever looking
what’s holding us back
The fear won’t stop cooking
misguiding our track
Help that is needed
to cast out that fear
When shouted upon
gets spooked like a deer
A new question then
begins to emerge
And maybe this one
will brighten our search
It may not be shouted
It may not be told
It may get us pounded
But sometimes I’m bold
Endlessly now
in my head is whispering
Do people mistakenly
credit their listening?

← Terug naar het overzicht